Ξέρω, ξέρω...
είμαστε μπεμπάκια πια!!
είμαστε μπεμπάκια πια!!
Μια νύχτα που ψιχάλιζε
κι ο άντρας μου ροχάλιζε
είπα:
"α, δεν πάει άλλο!"
Την άλλη μέρα έτρεξα
πήρα σκύλο μεγάλο
κι έστειλα τον άντρα μου
στο δωμάτιο τ' άλλο
Από κείνη τη βραδιά,
με το σκύλο αποκοιμιέμαι
μόνο που δε φιλιέμαι
(δεν τα μπορώ τα σάλια του
έχει και τα χάλια του)...
κι έτσι, κιχ δεν ακούγεται πάνω στο κρεβάτι,
κλείνω και λίγο μάτι...
Ο άντρας μου όμως με έχει άχτι
όλο με ειρωνεύεται κι όλο με κοροϊδεύει.
Νομίζω πως ζηλεύει
που χω βρει την ησυχία μου
με την καινούργια λατρεία μου!
Να, δες και συ!
Ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού, πειράζοντας τον και λέγοντας" Άγιε διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;
Τις εντολές τις ξέρεις" μην μοιχεύσεις , μη σκοτώσεις, μην κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου.
Και εκείνος είπε" όλα αυτά τα έχω τηρήσει πιστά από τα μικρά μου χρόνια.
Και επί πλέον ψηφίζω απαρέγκλιτα τα δυο μεγάλα κόμματα εναλλάξ, τελευταία ψήφισα τον ΓΑΠ, δεν παρκάρω όπου λάχει, δεν τρώω κρέας, δεν μουτζώνω, δε ρεύομαι δημόσια, πληρώνω τα χαράτσια μου,
Οπότε,
τι άλλο -αν υπάρχει δλδ κάτι άλλο- να κάνω για να κερδίσω την ουράνια βασιλεία; (μιας και τη γήινη την πρόλαβαν άλλοι...)
Και πάνω που νόμιζε πως θα του φορέσει ο Χριστός το φωτοστέφανο και θα τον στείλει σπίτι του να κάνει Χριστούγεννα,
ή -στη χειρότερη-, πως θα του λεγε το πατροπαράδοτο:
«...έτι εν σοι λείπει. πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανω, και δεύρο ακολούθει μοι..»
τού λέει το απροσδόκητο (εδώ που τα λέμε τα συνηθιζε τα απροσδόκητα κι Αυτός)
«Πήγαινε στον πάροχό σου, κόψε το συμβόλαιο με ίντερνετ, fb, twitter κ.λ.π. δώστα στους άστεγους
και ακολούθα με (follow me), έτσι, δια γυμνών οφθαλμών.
Κι ο νέος γκρεμίστηκε σε κατάθλιψη: ήν γαρ ιντερνετάκιας σφόδρα! 
Και μου το λέγανε χρόνια τώρα όλοι οι παπάδες, καλόγεροι, καλόγριες, επιτρόποι, εκκλησιαστικοί παράγοντες, αρχιερείς κ.λ.π. με τους οποίους νταραβερίζομαι:
«ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Κάνε το σπίτι σου κατ' οίκον εκκλησίαααα!!»
Να πω, πως δε μου το λέγανε; (Γιατί αυτοί πάντα ξέραν και θα ξέρουν!)
Όμως Εγώ «ΑΓΡΟΝ ΗΓΟΡΑΖΑ» 
- για την ακρίβεια, αγρούς, οικοπεδάκια, τζιπάκια κ.λ.π.
Και να τα τώρα! Θα βρεθώ να πληρώνω ποια; εγώ!
Ευτυχώς που προσφέρθηκε ένας φίλος πολιτικός μηχανικός τελευταία στιγμή και μου βρήκε μια κάποια λύση!!
Κι ακόμα πάω με τα ...τέσσερα!
Ακόμα μπουσουλάω!
Τι, πότε πέρασαν; Τι, κι αν πέρασαν; Τι κι αν άφησαν πίσω τους ... συντρίμμια;;
Πετάει η ομάδα!! Και με τα σοβαρά της και με τα αστεία της!
Πότε θα ενηλικιωθώ; Πότε θα βάλω μυαλό; που λεγε κι η μάνα μου;
Δε φταίω εγώ που ΔΕΝ μεγαλώνω!! Χαχα!!
Ένα μηδενικούρι παραμένω στη νοημοσύνη και τη συναισθηματική νοημοσύνη και όποια άλλη ανακαλύπτουνε!! Την περίπτωσή μου δεν την ... καλύπτουνε!!
Δεν μεγαλώνω, λέμε!
Μόνο φορτώνω! Φορτώνω εμπειρίες αλλά δεν τις κάνω σοφία! Μην τρομάξει το όνομά μου και φύγει!
Πάντως κάθε χρονιά τέτοια μέρα
θυμάμαι πως είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι δεν υφίσταται χρόνος!!
Πρόπερσυ το γιορτάσαμε εδώ!
Πέρσυ; Μάλλον τα ...ξεχάσαμε! αλλά ναι!! η ομάδα πετάει!
ανθίζουμε!! 
Φέτος έχουμε και ηχητική κάλυψη!
Του χρόνου θα χουμε και βίντεο! (αν μας έχουν ίντερνετ!) γιατί μπορεί να αποδειχτεί «επιστημονικά» ότι δεν...
Προς το παρόν:
και φωτο σού έχω
και ηχητικό σού έχω
(πάτα εκεί που λέει για το DNA μου, βρε! )
|
και γλυκά σού έχω
και ποτά σού έχω
και χορούς σού έχω!!!
...παίρνει ο Πακιστανός, βοηθός των σωμάτων της ασφάλειάς μας,
για τη μεταφορά του πρόσθετου εξοπλισμού της ...
Για όσους,- τόσους μήνες πια-, δεν τους έχει πονέσει το παλούκι
από εκεί που έχει μπει,
από δω και στο εξής θα το τρώνε στο κεφάλι και σ' όλο το σώμα...
«έλα να σε δείρω κι απ' τον πρώτο γύρο!»,
το σύνθημα.
Επίσης η πράξη- μας θυμίζει -υποσυνείδητα-
να μαστε παλουκωμένοι στον καναπέ μας,
κι όχι να τριγυρνάμε σε δρόμους και πλατείες
σαν τις άδικες κατάρες!
Γιατί, -με δυο λέξεις-,
είναι δίκαιες!
........................
Εδώ, μια φωτο που δείχνει ότι
οι στολές των αστυνομικών δεν είναι πανομοιότυπες.
Ίσως για να διατηρούνε την προσωπικότητά τους οι ένστολοι.
Έτσι, σε άλλους συμπληρώνεται με κράνος,
σε άλλους με κουκούλα.
Μόλις έστειλα το παρακάτω γράμμα στο γιο μου που ναι φαντάρος στα (αποψινά) σύνορα
Γιέ μου, (σνιφ)
Πιστή στη συμβουλή της μανούλας μου «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» και επειδή δεν αντέχω να μην είμαι κοντά στην καρδιά των γεγονότων, την πήρα την απόφαση:
από προχτές μένω στην «Μεγάλη Βρετανία»!! μη ζηλέυεις παιδι μου! Η ανάγκη με έσυρε ως εδώ!
γιατί έιναι κι άλλοι λόγοι σοβαρότεροι: έιναι που τα «γόνατά» μου, αγορι μου, με πονάνε κι έιναι που θέλω τρεις συγκοινωνίες για να φτάσω Σύνταγμα,
και επειδή στην μία στάση γράφει «Μην χτυπάς εισιτήριο, χτύπα τον ελεγκτή!!» -και πώς να τονε βαρέσω η πονεμένη;-,
και επειδή στην άλλη στάση πλακώνουνε οι «Δεν πληρώνω». με τυλίγουν με τις σημαιάρες τους και δεν μπορώ να πάρω ανάσα, και επειδή δυσκολεύομαι να μπω στην ψυχ(ρ)ολογία της τζαμπατζούς,
κι επειδή... κι επειδή...
να τι σκαρφίστηκα η δόλια:
εισέβαλα ειρηνικά και άνευ σημαίας και σφυρίχτρας στη «Μεγάλη Βρετανία»! μέρες έιχανε να δουνε τέτοια λιτή περιβολή! Με υποδέχτηκαν μετά βαΐων και Κλαύδιων!
ζήτησα στη ρεσεψιόν ένα οικονομικό δωμάτιο «Μήπως πίσω στο φωταγωγό;;» ρώτησα δειλά δειλά ενώ ήδη «Αυτά που ξέρεις απ' το σπίτι σου, ξέχνα τα» μου απαντούσε μια γλυκόξινη υπάλληλος,
«όλα μας τα δωμάτια, κοιτάνε μπροστά!!» Το πήρα το «μπροστά» γιε μου, ως θέση ιδεολογική και δεν άφησα άλλη λογική να με παρασύρει.
«το πιο οικονομικό είναι στο πρώτο όροφο, θέτε;» Με ρώτησε η ξινή.
Τι να κάνω; (Μαθημένη), υπέκυψα.
Αφού της κατέθεσα και τις τελευταίες μου οικονομίες (για 3 διανυχτερεύσεις και 3 μακροημερεύσεις), εγκαταστάθηκα μάνι-μάνι στο «κονάκι» μου.
Μαζί μου -εννοείται μες στη βαλίτσα- είχα τη γάτα και το γεράνι μου.
Βέβαια με προειδοποίησαν ότι δεν θα μπορώ να μετακινούμαι από και προς το ξενοδοχείο από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 6 το πρωί ...; κι αν γίνει, θα ναι με δική μου ευθύνη... σε ολα τα άλλα θα είναι εκείνοι υπεύθυνοι! Τι άλλο θέλει ο έλλην άνθρωπος παιδί μου;
Εσώκλειστη λοιπόν πιασμένη απ' το κάγκελο του μπαλκονιού του μεγαλοβρετανιάτικου φτωχικού μου αγναντεύω την πλατεία και τα πέριξ της. Το πρωί σφύζει από διερχόμενους εργαζόμενους, το βράδυ σφυ(ρί) ζει από πεισματάρηδες αγαναχτισμένους. Οι ίδιοι που το πρωί πάνε για το μεροκάματο, επιστρέφουν άρον άρον σπίτι, κάνουν ένα ντους με κρύο -έτσι κι αλλιώς- νερό, κι επιστρέφουν στην πλατεία με ντουντούκες, σφυρίχτρες, μπύρες, και μπόλικη αγανάχτιση!! (υποθέτω πως και μόνο το πέρασμα απ' το σπίτι, αρκεί να την δημιουργήσει)...
Απ' την πρώτη στιγμή ανέλαβα πολλέςς δραστηριότητες. Μου χουν πασάρει κάμερες για βιδεοσκόπηση και : φωτογράφηση από άλλη «γωνία», κάνω καταμετρήσεις, αναμετρήσεις, φων'αζω «ψωμί, παιδεία ελευθερία, παντα κρατημένη απ' το κάγκελο του μπαλκονιού, ... έχει και κάτι ωραία φώτα... όποιος αγαναχτισμενος με ζουμάρει, σα βασίλισσα νιώθω...
Τα μεταξωτά βρακ σεντόνια μου είναι άθικτα. Όλη νύχτα στο πόδι! Αξιοζήλευτη ασκητική αγρυπνία!! Το πρωί μόνο κάνω τη ντουσάρα μου με τα ευωδιαστά σαμπουάν που μου παρέχουν, χώνομαι στις κατάλευκες απαλές σα βελούδο παχειές πετσέτες, -δε χωράνε όμως στη βαλίτσα οι άτιμες-, μετά μου ανεβάζουν το πρωινό, δυο νταβραντωμένοι μαζί, γιατί είναι από δω μέχρι κει κάτω γιε μου, (για τα υπόλοιπα κωλύομαι γιατί είπαμε μας διαβάζουν -κυρίως- παιδιά και ξεμωραμένες γιαγιές),
Μετά, κάτι να ενημερωθώ από ίντερνετ για το ότι έγινε το προηγούμενο βράδυ στην πλατεία που τυχόν μου ξέφυγε της έγκλειστης, κάτι να πάιξω μια πασιέντζα, κάτι να με πάρουν οι ΄φιλοι τηλέφωνο για να ακούσουν το «ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία καλημέρα σας»' ε, πάει η μέρα, κι έρχεται το απόγευμα που μας αδειάζουν τη γωνιά αυτοκίνητα, συγκοινωνίες κ.λ.π. και πεζοδρομούνται τα πάντα! Πόδια να χεις να σουλατσάρεις, φωνή να βρίζεις, παλάμες να τις ανοίγεις! (ο, τι πρέπει για τους πόνους απ' το ποντίκι, άκου με γιε μου, προπονήσου απάνω στη φωτογραφια μου!)
Όμως εδώ σ' αφήνω, παληκάρι μου γιατί η ώρα πάει έξη, πρέπει να πιάσω το κάγκελο, μέχρι να φέξει...
Να μετρήσω κεφάλια, πόδια, να βιντεοσκοπήσω, να αποκωδικοποιήσω τα δύσκολα συνθήματα, να κρατήσω:
σημειώσεις, τα μάτια μου ανοιχτά, το κάγκελο γιατί με πιάνει ναυτία απ' τη λαοθάλασσα, -λέξη κι αυτή!
Πες τη νε λαοσύναξη εμένα της θεούσας, να ρθω στα ίσα μου έχω να καρατήσω και την ανάγκη μου γιατί έτσι και κάνω πως πάω στην τουαλέτα, ξεχνιέμαι μέσα σε κείνο το μεγαθήριο παιδι μου.. λίγα σου πα μη σου φανούνε και βασίλεια τώρα που είσαι και φανταράκι...
Ας είναι! Στα αυτιά μου τα λόγια της μακαρίτισσας της μανούλας μου: «η φτώχεια θέλει καλοπέραση»
Ανακάλυψα ότι έχω και αγοραφοβία
Φίλοι μου αγανακτισμένοι, καταλάβετέ με! είμαι και γω μαζί σας, δίπλα σας απ' άλλη γωνία, με την ίδια αγωνία...
αλλά
«Αγανακτισμένοι μου, σας αγαπάω, σας φιλάω, όμως σας παρακαλώ από προχτές που αρχίσατε τον «πυροβολισμό» με τα λέιζερ με έχετε στραβώσει και μένα, και τη γάτα μου και μαράθηκε και το γεράνι. Κι επειδή έτσι κι αλλιώς μου μένουνε λίγα λεφτά (άρα και ανάλογες ώρες ζωής),
αφήστε με να έχω τα ματάκια μου να ατενίσω λίγο ακόμα Αττικό ουρανό πριν τα ανάποδα ραδίκια!
Υ.Γ. Ελπίζω το γράμμα μου να σε βρει γερό δυνατό εκεί στα μακρινά που υπηρετείς για την πατρίδα. Κράτα την γιε μου εσύ από κει να την κρατάω και γω από δω απ' την πλατεία μπας και δει καμιά άσπρη μέρα η ταλαίπωρη!
Με κάθε «ουστ» που ακούγεται, να δεις πώς κουνάει την ουρά της η ΄γατα μας, μια δεξιά, και μια αριστερα! Και να τη δεις πώς ανατριχιάζει ολόκληρη στο «η χούντα δεν έφυγε το 73!!». πρέπει να του χω μεταβιβάσει κάποιες απαίσιες μνήμες μου, του ζωντανού!
Σε φιλώ,
η μαμά σου η ασκήτρια!
Με σκέτες λέξεις θα στα πω,
το λαπτοπ πάνω στο σκαμπό,
και συ -έξυπνος είσαι-, θα καταλάβεις
και τα γεγονότα θα προλάβεις.
Λέξεις γυμνές (και βρεγμένες)
σαν
την αλήθεια (και το κακομοίρικο το Στροσκανάκι)...
Απ' τις πολλές κατάρες,
πλήξη και κομάρες.
βιαγκρα, σηκωμάρες,
άφαντες οι κορμάρες...
Φουριόζα καμαριέρα,
τέλος καριέρα,
στημένο σκηνικό,
χειρότερο από φονικό,
μπουρνούζι ρηχτό
φιλί πεταχτό
ξαφνικό ουρλιαχτό
πεσμένο φυλαχτό...
τούρκος υποψήφιος διάδοχος
οθωμανικό
μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα
τρέλα χωρίς τέρμα
εκείνον Κλίντον, ετούτον πλύντον,
στρωματικό, αρωματικό, εκτρωματικό
στοματικό
(διάλυμα για διάλειμμα)
λίμπιντο, λιμπίζομαι
πέφτω και τσακίζομαι
Δαγκώματα, γδαρσίματα
αξιόποινα φερσίματα
σουίτα τετραγωνικών διακόσα δέκα τρία
καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία
χίλιες φορές καλύτερη η αυνανισμός
(μας διαβάζουν και παιδιά, τους το βάζω για τεστ! )
Δεν πληρώνω,
όρθιο κεφάλι και το δουλικό
όλα ρευστά, ρεύση, κατάρρευση,
διάψευση, φυγάδευση,
πτώχευση, πτώχευση, πτώχευση,
διακύβευση, θριάμβευση,
συνωμοσία, συνουσία,
εξουσία, πεμπτουσία...
στης φυλακής τα σίδερα
για ένα φιλάκι
βασικό ένστικτο,
βασικός μισθός
συναινετική συνεύρεση
διακόρευση, συμπόρευση
ποτοαπαγόρευση
πρωκτοαπαγόρευση
άντε και σε μας
μακροημέρευση!!
Τι λέει ένας πτυχιούχος που δεν έχει βρει δουλειά
σε έναν πτυχιούχο που έχει βρει δουλειά;
«πιάσε μου ένα με όλα,
και μια μερίδα πατάτες!»
και για στόλισμα μαρέγγα
τρώγοντας πρωί και βράδυ
στρώθηκαν σαν σε λιβάδι
τα οικουμενικά μου τα πιστεύω
ένα πράμα δηλαδή,
όλα να τα μπερδεύω!!!
-ένα λεφτό κάτσε να ρευτώ,
Γιατί σαν να σκάλωσε στο λαιμό η ρέγγα
κι έχω απόψε συνέντευξη στο Μέγκα...
Πάντως έμαθα παιδιόθεν
διαλογισμό να κάνω στο ποδήλατο απάνω
-με αλυσίδα η χωρίς-
ή στο κανώ πουρνό-πουρνό φορώντας μόνο κιμονό
Να διαλογίζομαι
πώς θα βαρέσω στο ψαχνό
τα ελληνόπουλα παιδόπουλα-παιδοπουλα!!!!
κει πάνω -ή κάτω από- το ποδήλατο ή το κανώ
σκέφτομαι και για το γινομενο το καρτεσιανό
και μου βγαίνει όλο "μηδέν στο πηλίκιο!!"
μιλάμε από τότεnes που πήγαινα στο λύκειο
πρόσφατα η Άντα (που όχι, δεν είναι μουγγή)
άδειασε το ασημένιο της πουγγί
και μου χάρισε ενεργειακό βραχιόλι
που το φοράω παντού
να το βλέπουν όλοι,
να κάνουνε βουντού
να μη βλέπουν πουθενά βάσανα
αλλά να λένε σαν και μένα «αχ ανάσανα!»...
Άντα, φέρε κι άλλη ρέγγα
πάρε το φακό, και φέγγα
Μα σε τι σόι τούνελ μπήκαμε
ακόμα δε ρευτήκαμε;;
Και σου λεγα να φύγουμε μέρα!!
Είχα ευχή απ' τον πατέρα!!
Προς τι τόσος πανίκος;;
Που ναι ο αδερφός μου ο Νίκος;;
Κι έχασα τα λόγια τ' άλλα
Τα πιο δύσκολα και πιο μεγάλα
Από μια δόλια ρέγγα και ένα ξυνό γάλα!!
μακάρονα πέρασαν!
Σειρά έχουν
τα Χριστούγεννα!! 
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ!!!
ΒΓΕΣ ΜΕ ΤΟ ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΟ!!!
Βάλε εσύ τον καφέ, βάζω εγώ τα κουλουράκια!
Κάθε που σε σκέφτομαι, πάω στην κουζίνα και τρώω κι από ένα κουλουράκι. Κανέλας.
Κάθε που σε ξανασκέφτομαι, δηλ. κανα δυο λεπτά μετά, ξανασηκώνομαι απ' το κρεβάτι -που κάθομαι ανακούρκουδα, χαζεύοντας τον τοίχο,
πάω στην κουζίνα,
τρώω άλλο ένα κουλουράκι. Κανέλας. Πάντα.
Από λύπη. Ή από οργή. Είτε απ' το να είτε απ' τ' άλλο, δεν έχει να κάνει: το κουλουράκι κουλουράκι. Και πάντα κανέλας. Βρίσκονται απλωμένα σε πιατέλα στο τραπέζι της κουζίνας, από χτες. Ίσαμε δυο κιλά. Τα φερε η θειά η Κούλα. Απ' τα χεράκια της. Ας πρόσεχε!
Να το! Σε σκέφτηκα πάλι τώρα, σηκώνομαι, πάω με βιαστικά βηματα (γιατί είναι η σειρά της οργής) στην κουζίνα,
τσιμπάω το κουλουράκι κανέλας της θεια-Κούλας, (αυτά εν τω μεταξύ δε λιγοστεύουν με τίποτα), και επιστρέφω στο δωμάτιό μου. Στο δρόμο όμως μια νέα σκέψη -για σένα που με παράτησες-, με ξαναγυρίζει στην κουζίνα αυτή τη φορά σερνάμενη, με λυγμούς γιατί μου ρθε η σκηνή απ' τον τελειωτικό μας χωρισμό. Ξαναβουτάω ένα κουλουράκι κανέλας μπας και μου γλυκάνει τον πόνο, και ξανά προς το δωμάτιο. Είναι κι αυτές οι σκέψεις βρε παιδί μου, η μια κολλάει πίσω απ' την άλλη κι ανάσα δε σ' αφήνουνε να πάρεις. Ειδικά αν έχουν να κάνουν με χωρισμό. Τελειωτικό.
.....
Να τόξερα να πήγαινα με τα πόδια. Τότε, που πήρα το αναθεματισμένο το μετρό και σε γνώρισα. Μωρέ μπουσουλώντας να πήγαινα. Που έχω και ξεχάσει προς τα πού πήγαινα. Και πού να το ξερα η δύστυχη πως ερχομουνα κατ' ευθείαν σε σένα;
Για να βρίσκομαι τώρα δυο χρόνια μετά, να κατεβάζω κουλουράκια κανέλας σε χρόνο ντε τε! Που μακάρι και ναξερα τι είναι κι αυτός ο χρόνος ο ντε τε, που σίγουρα τον έχω ξεπεράσει!
Λοιπόν βρήκα τρόπο : θα πάρω τα μισά κουλουράκια μες στο δωμάτιο, γιατί βαρέθηκα το σούρτα φέρτα. Και μου θυμίζει και τη σχέση μας.
Που ήτανε δυο χρόνια ένα σούρτα-φέρτα. Ένα ήξεις-αφήξεις. Σημείωνα πια με μονοκοντυλιά κάθε πρωί στο ημερολόγιο πότε ήμασταν χώρια και πότε μαζί, για να το ξεχωρίζω. Πράσινο για το μαζί, κόκκινο για το χώρια ... Με συχνότητα ωρών οι αλλαγές. Με συχνότητα πλυσίματος δοντιών. κι όλα αυτά γιατί; Για το σκλαβωτικό σου το βλέμμα της ανθρωποθυσίας καθώς μου χάριζες τη ζωή εκείνο τη μαύρο ξεκίνημα των επόμενων δυο χρόνων. Των καλύτερων της ζωής μου! Που να μην έσωνα! Για το δικό σου το σκλαβωτικό βλέμμα και το δικό μου σκλαβωτικό το μίνι (που χε γίνει μια ανυπαρξία, άμα τη πτώσει)...
..........
Ένα τέταρτο αργότερα κι αρχίζω και πρήζομαι. Νιώθω σακί γεμάτο με αλεύρι, ζάχαρη, ανθόνερο, λάδι και κανέλα. Μπόλικη. Νομίζω πως έχω πάρει χρώμα καφέ. Κι οι σκέψεις μου. Σε σκέφτηκα τώρα με χρώμα και γεύση κανέλας.
Κάθε νέα σκέψη είναι πλέον κανελάτη. Ολέθριες σκηνές ζηλοτυπίας πασπαλισμένες με κανέλα! Παράκρουση. Από θρήνο. Κι αυτόν κανελάτο. Βρίσκομαι έρμαιη στη δίνη τόσων κουλουρακιών και άπειρης κανέλας...
Και πάνω που προσπαθώ να ξεχάσω όλα τούτα τα κανελούχα δεινά, τι μου ρθε στο νου; Ο σκύλος σου! που τονε λέγανε πωωωωςς; Κανέλο!
Τυχαίο; Ναι! Τυχαίο! Όπως κι η γνωριμία μας. Που βρήκα να σαβουριαστώ μπρος στα πόδια σου, περδικλωμένη απ' τις κυλιόμενες του μετρό. Που να μην έσωνα. Που να μη μ' έσωνες εσύ δηλαδή. που να μ' άφηνες να ολοκληρώσω την πτώση μου. Τι θα πάθαινα; Το πολύ να σπαγα κανα πόδι. Άντε να μου παιρνε ένα-δυο μήνες ταλαιπωρία. Εσύ μου πήρες δυο χρόνια! Τα καλύτερα της ζωής μου!
Τώρα χλαπακιάζω 4 κουλουράκια μαζεμένα. Μ' όλη τους την κανέλα! Ναι, Τα καλύτερα της ζωής μου! (τα χρόνια). 22-24 ! Γιατί; Γιατί Έτσι. Από μικρή τα λογάριαζα πως θα ταν τα καλύτερα. Και μου τα ρήμαξες. Ποτέ δε σκέφτηκες τι σου φταιξα, όπως φαντάσου εγώ σκέφτομαι τα κακόμοιρα τα κουλουράκια καθώς τα ρημάζω Ο, τι κάνω τώρα στα κουλουράκια
.................
Ξαναπάω στην κουζίνα για προμήθειες. Ανοίγω τυχαία ένα ντουλάπι και πέφτω σε ένα πακέτο. Διαβάζω τα κόκκινα γράμματα: «κουλουράκια βανίλιας»!
Βρε είχαμε κι από δαύτα;
Ξεσκίζω το περιτύλιγμα, κατασπαράζω το πρώτο!
Αμάν τι έπαθα! Δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ ούτε το πρόσωπό σου! Ω, συμφορά! μες στην οθόνη του μυαλού μου (μ' αρέσει η έκφραση, την έχω αποστηθίσει από κάπου)
Ω, συμφορά! προβάλλει ο Γιάννης! Ο συμμαθητής μου στο γυμνάσιο! Ο ηλίθιος! που μου τα χε φορέσει πριν τόσα χρόνια! Πώς μου ρθε τώρα;
Βουτάω κι άλλο κουλουράκι. Βανίλιας!
αν είσαι θεούσος μη μπεις! μπορεί να σκανδαλιστείς!
αν δεν είσαι, μπορεί να γίνεις!
πάτα πάνω στη φωτο (απαλά όμως),
για να δεις τον νέο κώδικα οδικής κυκλοφορίας
και να λάβεις τα μέτρα σου και τα σταθμά σου!
που μου έστειλε άλλη ...ισόβια κολλητή:
Μια παρέα φιλενάδων στα 40 τους συζητούσε πού θα έβγαιναν για φαγητό.
Τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν στο εστιατόριο Ocean View, μια και οι σερβιτόροι
φορούσαν στενά παντελόνια και είχαν κορμάρες.
10 χρόνια αργότερα, κλείνοντας τα 50, συζητούσαν και πάλι πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά, συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, επειδή το φαγητό εκεί ήταν πολύ καλό και η συλλογή των κρασιών εξαιρετική.
10 χρόνια αργότερα, στα 60 τους, συζητούσαν για άλλη μία φορά πού θα πήγαιναν να φάνε. Τέλος συμφώνησαν να βρεθούν στο εστιατόριο Ocean View, επειδή εκεί θα έτρωγαν ήσυχα και το εστιατόριο είχε πανέμορφη θέα στη θάλασσα.
10 χρόνια αργότερα, 70άρες πια, συζητούσαν πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και ήταν προσβάσιμο στα αναπηρικά τους καροτσάκια και υπήρχε ακόμη και ασανσέρ.
10 χρόνια αργότερα, έχοντας κλείσει πια τα 80, συζητούσαν πάλι πού θα έβγαιναν για φαγητό. Τέλος, συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και δεν είχαν ξαναπάει ποτέ εκεί!
κι η απάντησή μου στο ιμέιλ:
Σας ευχαριστώ που με διασκεδάσατε με το όμορφο ανέκδοτό σας...
Θυμήστε μου, όμως, γνωριζόμαστε; Γιατί κάτι μου λεει το όνομά σας!!
αντιγράφω όλο το ιμέιλ μιας ...ισόβιας φίλης με τις ευχές της για τη γιορτή μου...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ
ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΟΦΑΚΙ
ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΙΣΗ
ΜΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΔΩΡΑΚΙ
ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΧΕΙΛΑΚΙ
( ΜΠΑς ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΤΩ ΣΟΥ ΝΑ ΤΡΩΕΙ )
ΜΕ ΑΓΑΠΗ
Η ΑΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΟΥ !!!! θα μπορουσε να ειναι και ΑΗ αλλα...
|
Είναι τρεις φίλοι και συζητούν πώς αντιμετωπίζουν την γκρίνια των γυναικών τους.
|
Αν δε διάβασες το προηγούμενο δε θα καταλάβεις γρι!! (πήγαινε καλύτερα για γρι-γρι)
Στείλε μου το παπούτσι σου!!!
αξίζει τον κόπο!!
Το χρειάζομαι για παλληκάρι που ναι από άλλο τόπο! (και χρόνο)
εγω μόλις το αποτέλειωσα το δικο μου το καλλιτεχνικό
μόνο που χω πρόβλημα τελείως τεχνικό:
εμένα η μάνα μου μ' έκανε παιδί κοντό, και μουρλό
και το παλληκάρι είναι άκρως αψηλό
(δεν είναι τίποτα άλλο)
έτσι έφτιαξα κι άλλο παπούτσι από φελλό
για να το φτάσω,
το στόχο μου μη χάσω
έφτιαξα κια αυτό
και τούτο
αλλά μάλλον θα φορέσω αυτό
τι λές;;
άντε να τα κάνουμε δύο, να του τα δώσουμε στο χέρι
να πάει σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη!!
το κυριότερο όμως σου το χω εδώ!!
όπου προπερσυ καλύψαμε δημοσιο-γραφικά
περιπτωση παρόμοια
που μεινε στα χρονικά
για ένα άλλο παιδί με τα ίδια χαρακτηριστικά
το βίντεο όμως που μαρτυράει το όνομά του
είναι αποσυρμένο στα ιδιαίτερά του!!
αν δε το θυμάσαι το λέγανε Μπους! Σσσσους!!!
Υ.Γ. κρίμα που άυριο σαλπάρουμε για μέρη αν-ιντερνετικά
κι άμα προκύψει κάτι νεότερο δε θα το καλύψουμε δημοσιο-γραφικά
όμως άμα με το καλό γυρίσουμε
θα κάνουμε εγγραφή
με άλλα ...ζαρζαβατικά!!
Σοφία Κου
Το προφίλ μου
Η ΤΡΕΛΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ... ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ;;
RSS: 
